ej „Sztuka kochania” rozeszła się w PRL-u w nakładzie większym niż Biblia, Trylogia Sienkiewicza czy „Pan Tadeusz” – mówi świnoujski pisarz. – Książka stała się bestsellerem (choć wtedy nie wolno było używać tego określenia) również w krajach tak zwanego demoludu, została przetłumaczona nawet na chiński. Wisłocka zyskała status guru od „tych spraw”. Sama dowcipkowała, że walka o publikację „Sztuki kochania” to nieomal powieść sensacyjna, a z punktu widzenia położnika narodzi­ny tej książki można nazwać „porodem powikłanym”.

Trzeba pamiętać, że były to czasy fałszywej pruderii – wyjaśnia Jarosław Molenda. – Doskonale ilustruje to anegdota, jaka krążyła po ulicach Warszawy. Naród bawiło, jak to towarzysz Władysław Gomułka rzucał bam­boszami w telewizor: jednym – gdy pojawiał się wspomniany Kabaret Starszych Panów, a obydwoma – gdy pokazywano roznegliżowaną Kalinę Jędrusik z charak­terystycznym omdlałym spojrzeniem, jakby przed chwilą skończyła „to” robić. Tymczasem towarzysze partyjni konsumowali, kopulowali i stosowali „aborcję z przyczyn społecznych” zamiast antykoncepcji.

Jak głosi inna anegdota – opowiada świnoujścianin – o wydaniu zgody przez partyjne władze na dopuszczenie do publikacji przesądziło w dużej mierze stanowisko żony sekretarza KC ds. propagandy, Jerzego Łukaszewicza, która wydała o książce bardzo pozytywną opinię.

Jak głosi inna anegdota – opowiada świnoujścianin – o wydaniu zgody przez partyjne władze na dopuszczenie do publikacji przesądziło w dużej mierze stanowisko żony sekretarza KC ds. propagandy, Jerzego Łukaszewicza, która wydała o książce bardzo pozytywną opinię.

źródło: www.ikamien.pl