Wszyscy doskonale znamy ciekawy zwyczaj przeganiania zimy symbolizowanej przez kukłę nazywaną na naszych ziemiach Marzanną, ale czy wiemy o nim coś więcej?

Obrzęd topienia Marzanny wpisuje się w charakter rytuałów słowiańskich opartych na cykliczności życia, śmierci i odrodzenia. Wywodząc się z dawnych rytuałów agrarnych odprawianych przez Słowian, doskonale oddaje symbolikę życia i wiary naszych przodków, których życie było ściśle związane z naturą i cyklem pór roku.
Marzanna, znana też jako Morena, Mara, Morana, Śmiercicha symbolizowała zimę, ciemność cykliczną śmierć umożliwiajàcą odrodzenie przyrody. W niektórych wierzeniach powracała jako Dziewanna, Vesna – symbolizujàc nowe życie i wiosnę właśnie.
W/g niektórych przekazów Marzanna była siostrą boga Jarowita (Jaryło, Jarun, Jarovit) pana wiosennej siły, płodności, młodości, wojny i wegetacji. Przedstawiany był jako młody wojownik na białym koniu, ze złotą tarczą symbolizującą moc słońca, który co roku pokonuje boginię zimy Marzannę przywracając życie na ziemi.
Sam obrzęd topienia Marzanny różnił się nieznacznie w zależności od regionu Słowiańszczyzny. Kukłę robiono ze słomy i ubierano w suknię, czasem przyozdabiając gałązkami czy koralikami.

Obnoszono ją po wsi wyśmiewając i złorzecząc– pokazując że jest już niechciana.
Podpalano ją i wrzucano do wody - ogień i woda miały ją oczyścić, a nurt zabrać Marzannę do zaświatów.
Po powrocie do domów ludzie nie mogli oglądać się za siebie, wierzono że mogło to przynieść nieszczęście...
Odtąd ziemia była we władaniu Jaryły, Dziewanny, Vesny, a świat budził się do życia po zimowym śnie rozkwitając w kolejnym cyklu życia...