ikamien.pl • Sobota [11.06.2011, 07:37:31] • Region

Psy pomorskie – zapomniane rasy

Psy pomorskie – zapomniane rasy

fot. archiwum autora

Przed tygodniem przedstawiciele gminy Wolin z Ryszardem Mrozem zastępcą burmistrza na czele wzięli udział w zaprzyjaźnionej gminie Usedom na Wyspie Usedom w corocznym Lammerfest – Święcie Owiec. Informacja o tym cieszyła się wielkim zainteresowaniem Czytelników, o czym świadczyć może wielka liczba wpisów na forach internetowych. W związku z tym postanowiłem przedstawić materiał historyczny, pośrednio nawiązujący do tego wydarzenia.

Wszyscy, no prawie wszyscy lubimy psy, oczywiście oprócz tych nie chcianych – bezdomnych. Hodujemy rasy psów obcych dla Pomorza Zachodniego, psy inwazyjne, do tego szczególnie niebezpieczne, często o niezrównoważonym zachowaniu. Tymczasem przed drugą wojną światową na tutejszym terenie hodowano kilka ras rodzimych, nie tylko ze względu na pochodzenie ale i nazwę: Pommerschen Hund – Pies Pomorski, Pommerschen Hirtenhund – Pomorski Pies Pasterski oraz Pommerschen Schafpudel – Pomorski Pudel Pasterski. Przybliżę naszym Czytelnikom te rasy.

Psy pomorskie – zapomniane rasy

Szczenięta Szpica Pomorskiego.( fot. archiwum autora )

Pies Pomorski zwany także Zwergspitz – Szpic Karłowaty, bywa też żartobliwie nazywany Pom-Pom. Jak podaje United Kennel Clubs International pies ten wyhodowany został w Niemczech - na dzisiejszym terenie północno-zachodniej Polski. Najstarsze zapiski o tej rasie pochodzą z dnia 2 listopada 1764 roku. Psy Pomorskie posiali m.in. Charlotta - żona Jerzego III króla angielskiego, Josephine de Beauharnais - żona Napoleona oraz król Anglii Jerzy IV. W 1888 roku psy te w kolorze rudo-pomarańczowym (apricot) podarowano królowej brytyjskiej Wiktorii, to spowodowało, że przez cały XIX wiek tak ubarwione Psy Pomorskie stały się modne w całej Europie. Pierwszy klub Psa Pomorskiego zarejestrowano w Anglii w 1891 roku, wówczas też powstał wzorzec rasy. W Ameryce pierwszego psa tej rasy zarejestrowano w 1898 roku, a w 1900 roku został uznany jako rasa przez American Kennel Club. Jako ciekawostkę podaję, że dwa Psy Pomorskie uratowały się z tonącego Tytanika. Pies Pomorski należy do psów małych, wysokość 13 do 28 cm w kłębie, o ubarwieniu rudo-pomarańczowym (apricot), białym, czarno-białym oraz niebiesko-szaro-brązowym. Mimo popularności tej rasy w Europie i Ameryce, to na Pomorzu Zachodnim, w miejscu swych narodzin jest on prawie że nie znany.

Psy pomorskie – zapomniane rasy

Pomorski Pies Pasterski.( fot. archiwum autora )

Pommerschen Hirtenhund – Pomorski Pies Pasterski, w przeciwieństwie do Psa Pomorskiego, psa towarzyskiego i ozdobnego, Pomorski Pies Pasterski miał wielkie znaczenia gospodarcze. Był to pies wykorzystywany w rolnictwie, szczególnie jako pomocnik pasterzy owiec.

Dawna Prowincja Pomorska (dzisiejsze województwo zachodniopomorskie) to przede wszystkim wielohektarowe dobra rycerskie. Np. Wiejkowo za czasów ostatniego właściciela - do 1945 roku - Albrechta von Plötza liczyło około 1300 hektarów (2789 mórg). Produkcja rolna opierała się tam w dużej mierze na hodowli owiec. Tak działo się w wielu innych gospodarstwach na całym Pomorzu, gdzie stada liczyły od 500 do 1300 sztuk owiec. Wełna pomorska miała być konkurencją dla zalewającej rynek europejski wełny z Australii i Nowej Zelandii. Dla utrzymania w ryzach na pastwiskach tak wielkich stad potrzebny był pasterzowi dobry pomocnik, a takim był Pomorski Pies Pasterski. Był to pies ze wszech miar spełniający oczekiwania hodowców owiec. Już Rzymianie przed ponad dwoma tysiącami lat zauważyli, że najlepszymi psami pasterskimi, są psy o ubarwieniu białym. Bowiem zarówno w dzień jak i w nocy są one widziane przez pasterza. Zachodniopomorski pies pasterski wywodził się ze staroniemieckiego psa stróżującego (altdeutschen Hütehunden). Tą starą, niemiecką rasę uszlachetniano trzema węgierskimi rasami psów pasterskich: Kuvasz, Komondor i Puli. W sumie ukształtował się pies o wysokości w kłębie 60-75 cm, białym umaszczeniu i sierści niczym u niedźwiedzia polarnego. Dłuższa sierść była na głowie, szyi, nogach i ogonie, wymagała ona starannej pielęgnacji by nie ulec zmechaceniu. Pomorskie psy pasterskie były psami dzielnymi, czujnymi, a za swym panem gotowe skoczyć w ogień. Dziś nie ma już w zachodniopomorskim krajobrazie psów pasterskich, bowiem większość z nich razem ze swoimi właścicielami opuściła Pomorze, uciekając w pierwszych dniach 1945 roku na zachód Europy przed zbliżającym się frontem i już nie powróciła. Pozostałe prawdopodobnie zginęły w czasie działań wojennych lub uległy degradacji w wyniku nie dbania o czystość rasy przez nowych mieszkańców tych ziem. No i co jeszcze ważniejsze, nie ma hodowli owiec.

Źródło: http://www.ikamien.pl/artykuly/3327/